Verslag bivakweekend; Zwerven door de Ardennen

Verslag bivakweekend; Zwerven door de Ardennen

Twee nachten in de buitenlucht slapen, in de winter. Twee dagen buiten lopen in een prachtige omgeving en nieuwe mensen ontmoeten die dit soort dingen óók leuk vinden. Dat klinkt fantastisch! Als onderdeel van een half jarige studie in Noorwegen heb ik veel tochten gemaakt in dit natuurrijke land, en sinds mijn terugkomst in Nederland mis ik dat enorm! Dus als ik de informatie over een bivakweekend in België onder ogen krijg twijfel ik geen moment om mij op te geven. Ik vergeet alleen even voor het gemak dat we in Noorwegen tochten maakten van maximaal 15 kilometer en dat er in België zeker 30km voor de eerste dag op het programma staat... Maar ach, ik fiets toch veel lange tochten? Dan kan ik ook heus wel een hele dag lopen. Een misvatting. Ik weet nu dat het best een opgave is waar je niet te licht over moet denken.

Omdat de bivakweekenden plaatsvinden in de winter, met de daarbij behorende winterse temperaturen, en omdat ik in Noorwegen al had ontdekt dat mijn toenmalige slaapzak niet geschikt was voor temperaturen onder nul, besluit ik mijzelf te trakteren op een warme, donzen slaapzak. Geen overbodige luxe. Een bivakzak heb ik ook nog niet, dus ook daar wordt een simpel modelletje van aangeschaft.

Bivakcoördinator Frans bepaalt van te voren de route, de bivaklocaties en de ontmoetingsplekken in de cafés op vrijdag- en zaterdagavond. Perfect geregeld. Thuis heb ik de route al ingetekend op een gedetailleerde wandelkaart. Vrienden en familie kijken me meestal een beetje onbegrijpelijk aan als ik enthousiast vertel over het bivakweekend en wensen mij voor vertrek nog net geen sterkte. Samen met Peter,  die ja na tientallen bivakweekenden met recht een ervaren bivakker mag noemen, rij ik mee naar België. Enkele kilometers voor aankomst worden we verrast door sneeuwval en voor we het weten belanden we in een compleet witte wereld. Wow, dit wordt echt een winterse bivak en een uitstekende test voor mijn slaapzak! Eenmaal binnen in het café ben ik blij verrast te zien dat bijna alle leeftijdscategorieën vertegenwoordigd zijn, van twintigers tot zestigers. Alleen de categorie vrouwen is wat ondervertegenwoordigd.. Er wordt eerst gezellig geborreld en de tassen worden nog even opgetild en vergeleken in gewicht. De mijne is met zo’n 18 kg wat aan de zware kant, maar goed ik wil nou eenmaal een camera van twee kilo meeslepen, en met deze sneeuw ben ik blij dat ik hem mee heb. Ik bedoel, ik moet natuurlijk wel indruk maken op de thuisblijvers!

Rond de klok van 24.00 uur is het toch echt tijd om de eerste bivak op te zoeken. Als vanzelf worden er groepjes gevormd en lopen we in een verse laag poedersneeuw naar de door Frans aangegeven locatie. Een korte wandeltocht, maar toch lang genoeg om nog even op te warmen. En dat is wel zo fijn, om warm je slaapzak in te kunnen kruipen. In stilte bouwt iedereen zijn slaapplek op, het is immers verboden om te wildkamperen in België. Sommigen spannen een zeiltje, anderen nemen net als ik genoegen met alleen een bivakzak. Sokken, handschoenen en batterijen verdwijnen in mijn slaapzak om ze warm te houden, want het is die nacht zo’n -7 °C. Ondanks dat lig ik er heerlijk warm en comfortabel bij en concludeer ik dat mijn slaapzak een goede aanschaf is geweest. Wel heb ik de hele nacht ruzie met mijn bivakzak. Deze lijkt namelijk op een soort hele lange smalle vuilniszak en heeft de neiging continu over mijn hoofd te kruipen, iets waar ik het spaans benauwd van krijg. Maar op een paar verdwaalde sneeuwvlokken na sneeuwt het inmiddels niet meer dus duw ik de zak zo ver mogelijk naar beneden en lukt het me uiteindelijk om de tweede heft van de nacht wat te slapen. 
Bij schemer word ik ’s ochtends weer wakker van de geluiden om mij heen van mede bivakkers die het ontbijt bereiden op branders. En ik weet dat voor mij ook het vervelendste moment van buiten slapen in koude omstandigheden is aangebroken, het moment dat je je slaapzak open ritst en de koude lucht naar binnen laat in je tot dan toe heerlijk warme bedje... Snel aankleden en al zittend vanuit mijn slaapzak een havermoutprutje met noten en chocola opwarmen. Als ik na dit stevige ontbijt mijn slaapzak uitkruip en schoenen aan wil trekken kom ik tot de ontdekking dat die volledig bevroren zijn, de veters en het leer zijn keihard. Het lukt me wel om ze enigszins te strikken. Nou ja, die ontdooien vanzelf wel tijdens het lopen.

Eenmaal weer bepakt en bezakt gaan we op weg, we lopen in een groepje van 5 man (en vrouw). Navigeren doen we voornamelijk op de kaart, met af en toe een klein beetje hulp van gps of kompas. We lopen de hele dag door prachtig vers besneeuwde landschappen, door bos, langs rivieren, langs het platteland en af en toe doorkruisen we een lieflijk dorpje met drie huizen en een kerk. Daarbij worden ook de nodige hoogtemeters gemaakt. Onderweg wordt er honderduit gepraat over van alles en nog wat. Natuurlijk over de bivaktochten van voorgaande jaren, maar ook over het gewone dagelijks leven of worden er tips uitgewisseld over materiaal. En dat vind ik ook zo leuk aan de tochten, het ontmoeten van nieuwe mensen, leren van elkaar en natuurlijk de gezelligheid. Om de zoveel tijd stoppen we voor een pauze om wat te eten, foto’s te maken of kleding aan of uit te trekken.

Mijn schoenen zijn na een uur lopen inmiddels ook weer ontdooid, in tegenstelling tot de slang van mijn Camelback die op een gegeven moment toch echt volledig dichtgevroren is. En ik vind het een beetje jammer dat met het toenemen van de kilometers de hoeveelheid blaren op mijn voeten ook toeneemt. Zul je net zien, al talloze kilometers op deze schoenen gelopen en er nooit last van gehad. Nu natuurlijk wel... Aan het eind van de dag, met nog best wel wat kilometers te gaan, zit ik er dan ook stiekem best wel een beetje doorheen. Maar ik laat me niet kennen, al komt er geen woord meer uit mijn mond. Gelukkig maken we tegen de tijd dat het donker begint te worden een stop om ons avondmaaltje te bereiden en op te eten. In een dorpje hebben we een lege schuur gevonden waar we beschut kunnen zitten. Mijn maaltje (cous cous, een blikje maïs, tomatensaus en chorizo) is snel gemaakt en gaat er goed in! Helaas maar begrijpelijk, is de eigenaresse van deze schuur niet zo blij met een stelletje ‘zwervers’ in haar schuur die ook nog eens met vuur in de weer is, en stuurt ons zonder pardon direct de straat weer op.

De laatste kilometers van de in totaal ongeveer 30, leggen we af in het donker voor we eindelijk het eindpunt Chouffe bereiken, ja daar waar de gelijknamige bekende biertjes worden gebrouwen. Het laat zich dan ook wel raden waar mijn mede bivakkers zich massaal op storten... En Voor mij een warme choco graag met zoveel mogelijk slagroom. Al kan ik eigenlijk maar aan één ding denken: ik wil nu ter plekke mijn slaapzak in kruipen en mijn ogen dichtdoen. Als we dan eindelijk weer vertrekken en ons bivak opslaan slaap ik dan ook binnen een paar seconden als een roos, de hele nacht.

Op de tweede en laatste dag staan er ongeveer de helft aan kilometers op het programma, maar helaas doen blaren mij de das om. Ik vind het verschrikkelijk om op te geven, maar na zo’n 10 kilometer kan ik echt alleen nog maar strompelen. Ik heb mijn lesje in elk geval wel geleerd voor volgende keer. Andere schoenen en een beetje trainen zou ook geen slecht idee zijn. Samen met Peter kunnen we in een dorpje achterblijven. De rest van de groep loopt door naar het begin/eindpunt en pikt ons later met de auto op. In het café is het weer een gezellige bijeenkomst als iedereen binnen is. Er word nog wat gedronken en natuurlijk nagepraat alvorens iedereen weer naar huis vertrekt.

Ondanks dat de afstand mij echt tegen viel en mijn voeten er niet op getraind waren ben ik de volgende keer zonder twijfel weer mee gegaan. Een andere route, ander gebied, deels andere mensen en beslist ander weer: nat en een soort van warm in vergelijking met de vorige keer.  Maar deze keer kon ik de route met gemak en zonder blaren uitlopen. Cees constateerde na afloop met pretogen dat als je het na twee keer nog steeds leuk vindt dat je dan officieel met het virus bent besmet en de keren daarop  ook wel mee zult gaan. Ik kan alleen maar glimlachend instemmend knikken

Zie ook de overige fotos klik hier

Judith Vos